Serge Mansur

Ik ben ervan overtuigd dat zowel volksvertegenwoordigers als ministers over verschillende eigenschappen en talenten moeten beschikken om suksesvol hun taak te kunnen verrichten. Volgens mij is het van uiterst belang een politieke kandidaat  verantwoording aflegt jegens de kiezer, waarom de kandidaat zich geschikt acht het volk te kunnen vertegenwoordigen.

 

In dit artikel zal ik daarom vertellen over mijn opvoeding, mijn onderwijs en mijn ervaring. Aan de hand daarvan zal ik zal proberen uit te leggen waarom ik vindt dat ik over de nodige eigenschappen beschik om mijn eiland goed to kunnen dienen.

 

Thuis

 

Ik ben de zesde van acht kinderen die zijn geboren uit het huwelijk van Alex Mansur (een Arubaan) en Ola van der Naaten (een Nederlandse). Wij hebben alle acht van onze ouders het belang van discipline en vriendelijkheid geleerd. Tevens hebben zij ons een verantwoordelijkheidsgevoel jegens de gemeenschap meegegeven.

 

Wie van een groot gezin komt, leert al van jongs af aan dat het noodzakelijk is om met elkaar te delen, om gedisciplineerd te zijn en om rekening te houden met de wensen van anderen. Dit zijn eigenschappen die wij allen delen. Aangezien wij allen tot heden erg goed met elkaar kunnun opschieten is het duidelijk dat onze ouders hun werk goed hebben gedaan.

 

Zowel mijn vader als mijn moeder waren altijd actief in de Arubaanse samenleving. Mijn vader was bestuurslid van sociale-, sportieve-, liefdadigheids- en comerciele organizaties. Mijn moeder was onderwijzeres en was (en is) ook vrijwilliger bij verscheidene liefdadigheidsinstellingen. Wij streven ernaar om deze goede voorbeelden na te leven.

 

Onderwijs

 

Na de kleuterschool ging ik naar de Koninging Beatrixschool. Na de onderbouw volgde het Colegio Arubano en het VWO. Na drie jaren op Colegio Arubano vonden mijn ouders dat ik best wat meer discipline kon gebruiken en werd ik in 1981 naar de Castle Heights Military Academy gestuurd. CHMA was een militaire school in de staat Tennessee van de VS.

 

Naast de normale vakken zoals rekenen, wiskunde, natuurkunde, geschiedenis werden we ook in militaire aspecten zoals o.a. schieten, militaire taktieken en marcheren getraind. Gedurende deze periode was ik op sportief gebied actief, met name in voetbal en worstelen. Ook vertegenwoordigde ik de school in de „rifle team“.

 

In 1983 ben ik geslaagd met een academisch diploma. De discipline had inderdaad effect gehad. Ik stond op de zogeheten „Headmaster’s List“, de „Honor Roll“, en was lid van de „National Red Key Honor Society“.

 

Na Castle Height ben ik naar de University of Miami gegaan. Daar zat ik op een voetbal elftal en was lid van Zeta Beta Tau Fraternity.

 

Ik ben in 1988 geslaagd met een Diploma in Business Management and Organization.

 

Proffesionele Ervaring

 

Begin 1989 reisde ik af naar de Dominikaanse Republiek waar ik een baan aangeboden kreeg bij Industria de Tabaco León Jimenes, een belangrijke producent van sigaretten, sigaren en bier. Ik heb daar gewerkt als „Marketing Trainee“ bij een van de brouwerijen, en ook bij het sigaretten bedrijf.

 

Na enkele jaren werd ik Brand Manager van het op één na grootste sigaretten merk van het land. Daar waren mij verantwoordelijkheden o.a. het planning van de productie, marketing, personeelsbeleid, toezicht op de verkoop, het opmaken en naleving van de begroting, de promotie van het merk en de kwaliteitscontrole.

 

Terwijl ik in de Dominikaanse Republiek woonde heb ik meegedaan aan verschillende trainings, cursussen en conventies om actueel te blijven in mijn vak.

 

In 1992 kwam ik naar Aruba om in het huwelijksbootje te stappen met Dalilah Croes. Wij zijn nu bijna 16 jaar getrouwd. Na de huweijksreis zijn we in de Dominikaanse Republiek gaan wonen.

 

Ik ben daar blijven wonen en werken tot September 1993. Diezelfde maand zijn wij terug naar Aruba gegaan waar ik een baan aangeboden kreeg bij Superior Tobacco Co. N.V. Alhoewel ik enkele fantastische jaren heb doorgebracht in de Dominikaanse Republiek was ik erg blij om naar mijn geboorteland terug te keren.

 

Bij Superior Tobacco werkte ik 15 maanden lang onder de Algemene Direkteur, Michael Kuiperi. De heer Kuiperi heeft mij gedurende die periode opgeleid om de maatschappij van hem over te kunnen nemen wanneer hij eind 1994 met pensioen zou gaan.

 

Sinds begin 1995 tot Mei 2007 (toen de maatschappij werd verkocht) was ik de Algemene Direkteur van Superior Tobacco Company en haar zuster bedrijven op Curaçao. Gedurende deze periode zijn alle drie de maatschappijen gegroeid en zijn ze meer efficient en productief geworden.

 

Mijn verantwoordelijkheden voor de drie maatschappijen waren algemeen. Dit houdt in: Bestellingen plaatsen, contracten onderhandelen, kosten beheren en controleren, personeelsaangelegenheden en marketing. Kort gezegd: Mensen, financiele middelen en informatie zo effectief mogelijk beheren.

 

Ervaring Buiten Werk.

 

Na terug te zijn gekeerd op Aruba ben ik actief geweest in Stimaruba. Ik ben ook lid geworden van de Kiwanis Club of Pam Beach. In de Kiwanis heb ik verschillende functies vervuld, waaronder President. Verder ben ik ook bestuurslid van de ATIA geworden, en ben drie jaar lang voorzitter geweest van deze organizatie. Gedurende mijn voorzitterschap is niet alleen het aantal leden van de organizatie gegroeid, maar is de financiele situatie van de vereniging veel sterker geworden.

 

Elke organizatie (comercieel of niet) waarover ik ooit de leiding heb gehad werd door mij op een financieel verantwoordelijke wijze geleid. Dit is iets waar ik zeer trots op ben. Ik vindt financiele discipline uiterst belangrijk in alles wat men doet, van persoonlijke zaken tot het regeren van een land. En dit is nu net iets was ons eiland de laatste twintig jaar niet genoeg van heeft gezien.

 

Ik geloof dat de combinatie van mijn opleiding (zowel lokaal als in de Verenigde Staten) en mijn ervaring (op Aruba en elders) mij op een unieke wijze heeft voorbereid om ons eiland goed te kunnen dienen. Het feit dat ik zeven jaar in de VS en bijna 5 jaar in de Dominikaanse Republiek heb gewoont geeft mij een breed perspectief, iets wat de meeste politici op Aruba juist niet hebben.

 

Natuurlijk hou ik me ook op de hoogte van internationale ontwikkelingen omdat deze ook een effect op Aruba hebben.

 

Door mijn werk met Kiwanis heb ik de laatste 12 jaar de kans gekregen om zelf te kunnen zien in wat voor een moeilijke situatie vele van onze eilandsgenoten verkeren. Daarnaast heb ik gedurende mijn jaren in het ATIA bestuur veel kennis vergaard van de macro-economische, bestuurlijke en financiele problemen van Aruba.

 

Persoonlijke Eigenschappen

 

Natuurlijk is het zo dat kennis, opleiding en ervaring alleen geen garantie bieden dat iemand in de regering of als lid van de Staten bekwaam zal zijn in het uitoefenen van zijn of haar functie. Het is minstens net zo belangrijk om over de juiste persoonlijke eigenschappen te beschikken. Hier denk ik vooral aan patriotisme (maar niet nationalisme), eerlijkheid en een sterk karakter.

 

Het patriotisme is belangrijk om te kunnen begrijpen wat in het belang van het land is en om dit belang ook daadwerkelijk te kunnen omhelzen en te behartigen.

 

Eerlijkheid is altijd noodzakelijk. Wij kunnen overal om ons heen politici zien rondlopen met de Arubaanse vlag op de revers van hun duur pak geknoopt terwijl hun mond vol mooie patriotische woorden is. Helaas, al te vaak, vinden wij niets van deze patriotisme terug in hun daden en hun beslissingen. Daaruit blijkt dat het bij hun aan eerlijkheid ontbreekt.

 

Een sterk karakter is onontbeerlijk naast patriotisme en eerlijkheid. Het is geen geheim dat een machtspositie veel  verleiding met zich meebrengt. Hij of zij die niet sterk genoeg is om deze verleiding te kunnen weerstaan zal nooit in staat zijn ons volk goed te kunnen dienen. Zo een positie is vooral moeilijk voor mensen die het niet gewend zijn om echte verantwoordelijkheid te dragen.

 

Zonder enige twijfel durf ik het aan te melden dat ik over alle drie van deze eigenschappen bezit.

 

Indien ik ooit de eer krijg onze gemeenschap te mogen dienen zal ik, in overleg, die beslissingen nemen die naar mijn mening ons land het meeste voordeel leveren. Het is mijn belofte aan u dat geen vriend, familielid of wie dan ook mij hierin negatief zal beinvloeden.

 

De eerste Mansur die naar Aruba kwan was Miguel Mansur, die in 1902 vanuit Venezuela hierheen reisde met zijn vrouw, Sara, en hun zeven maand oude zoon, Elias.

 

Papa Miguel, zoals hij door zijn vrienden genoemd werd, vestigde zich in een gehuurde „Cas di Torta“ (Een huisje met een houten geraamte, en muren van modder). Dit huisje was in Santa Cruz dicht bij het Estrella voetbalveld te Papilon. Kort na zijn aankomst op Aruba ging Papa Miguel met de bekende Shon Fefe Croes zaken doen. Zij verkochten vershillende artikelen door van huis naar huis mensen te bezoeken met als transportmiddel een ezel. Een van de artikelen die het meest werd verkocht was de zogenaamde „Sinkuriá“, een typische hoed van gevlochten riet. Deze hoed werd door vershillende personen op Aruba speciaal voor Papa Miguel gemaakt, en hij verkocht ze vervolgens door aan familie Maduro op Curaçao.

 

Na enkele jaren, naarmate de zaken groeiden, besloot Papa Miguel naar Oranjestad te verhuizen wat in economisch opzicht betere perspectieven boodt. Daar opende hij een winkel in de Nassaustraat (nu Caya Betico Croes) genaamd „La Maravilla“ waar heden Botica del Pueblo is.

 

In November 1929 was Papa Miguel een van de oprichters van de Kamer van Koophandel en Nijverheid.

 

Toen de oudste zoon van Papa Miguel (Elias) zes was ging hij naar Libanon om met zijn grootvader te wonen, en voor zijn onderwijs. Op Aruba kregen papa Miguel en Mama Sara nog 5 kinderen, te weten Farog, Manira, Jossy, Sarah, en Michel. Farog is getrouwd met Eva, en zij zijn de ouders van Myrna, John, Glenda en Farida mansur, terwijl Manira de moeder is van Michael, Chicha, Buchi, Jossito en Nibia Muyale.

 

Op zijn 15de keerde Elias terug naar Aruba en begon hij direct met zijn vader te werken. Toen hij 18 was besloot hij op zichzelf zaken te gaan doen. Hij verkocht allerlei producten, waaronder sigaretten, whisky, meel, melk, kleren, boter en kaas Gedurende de jaren 60 deed Don Elias veel handel in de koffie. Hij kocht die op in Colombia, verpakte het, en stuurde het door naar de Verenigde Staten. Hij verkocht zoveel koffie dat een van zijn klanten die op bezoek op Aruba was vroeg om de arubaanse koffieplantages te mogen zien.

 

Na verloop van tijd richtte Don Elias verschillende maatschappijen op op Aruba, maar ook op Curaçao, Bonaire en St. Maarten, en hij had investeringen over de gehele regio. Maar altijd voelde hij zich vooral een Arubaan, en hij was erg actief in de gemeenschap, bijvoorbeeld als directielid van de Kamer van Koophandel samen met zijn vrienden Juancho Irausquin, Mario Arends en anderen.

 

Don Elias Mansur trouwde met Damia Moauwad in 1930, en zij kregen 8 kinderen. De oudste, Alex Elias, werd geboren in 1931. Daarna kwamen Ruben, Jossy, Sarah, Damia (Rina), Elias (Don), Luis en Miguel. De meeste van hen waren op een of andere manier actief in de maatschappijen van Don Elias, vooral de twee oudsten.

 

Don Elias was erg bekend als een goede zakenman, en ook als een zeer vrijgevige persoon. Hij was vooral bekend als een persoon met een goede inzicht bij moeilijke situaties. Veel zakenlieden gingen naar Don Elias heen voor raad en zelfs voor arbitrage in gevallen van onderlinge verschillen van mening. Alhoewel hij nogal bescheiden en discreet was, heeft hij verschillende onderscheidingen mogen ontvangen. Hij werd door de Koningin als „Officier in de Orde van Oranje-Nassau“ benoemd. Dit was erg ongewoon, omdat Don Elias altijd zijn Venezolaanse nationaliteit heeft behouden.

 

Een aantal kinderen van Don Elias heeft zijn voorbeeld gevolgd, en was erg actief in de arubaanse gemeenschap. Alex was actief op vershillende gebieden: Sportsorganisaties (b.v. ABBA), sociaal  (S. V. Caribe, Tivoli), comercieel (AMRA) en ook liefdadigheidsinstellingen (b.v. Kiwanis). Ruben was in de Rotary, en was president van de Kamer van Koophandel. Don was president van de ATIA, en was vak minister van de Antillen (voor de MEP), en ook van Aruba (met de AVP). Miguel was president van de Kamer van Koophandel en was ook comissaris van o.a. de Centrale Bank en Aruba Ports Authority.

 

De meeste kinderen van Don Elias zijn getrouwd en hebben zelf ook kinderen gekregen zodat er nu 26 kleinkinderen van Don Elias zowel op Aruba als in het buitenland zijn. Van die zijn ook de meeste getrouwd en hebben kinderen. Deze laatsten zijn de vijfde generatie van de familie Mansur vanaf de komst van papa Miguel op Aruba meer dan honderd jaar geleden.

 

Alex Mansur, de oudste zoon van Don Elias, is getrouwd met Ola van der Naaten, destijds onderwijzeres. Samen hebben zij acht kinderen gekregen: Angele (Sasha), Alex Jr., Valeska, Stefanja (Fanja), Farid, Serge, Gavril, en Quentin (Tino). Deze acht kinderen hebben samen ook weer 19 kinderen (die dus kleinkinderen van Alex en Ola Mansur zijn). Van deze kleinkinderen woont het merendeel op aruba, de rest woont in Nederland en de VS.

 

Ola van der Naaten is een dochter van Anton en Meta van der Naaten. Anton was een Nederlander die op Aruba kwam wonen om wat nu Elmar heet te besturen voor de familie Eman. Zijn vrouw, Meta, was een duitse. Samen kregen zij vier kinderen; Inge, John, Ola en Lilian.

 

Wij, de kinderen van Alex en Ola hebben van hen het belang van een hechte familieband geleerd en ook hun gevoel van verantwoordelijkheid jegens de gemeenschap.

 

Wij zijn de vierde generatie van Mansurs op Aruba, en alhoewel wij trots zijn op onze Libanese, Nederlandse en Duitse afkomst, voelen wij ons vooral Arubaan